Κι όμως..

Είναι αναγκαίο να κλέψουμε χαμόγελα..Είναι αναγκαίο να βρούμε την δύναμη να χαμογελάσουμε παρ όλ ατα μαύρα που συμβαίνουν γύρω μας

Η έμφυτη αισιοδοξία μου που έχω αποκτήσει χάρη σε ενα εντελώς δικό μου σύστημα (κάποια στιγμή θα το μοιραστώ μαζί σας αυτό-γράφω ενα βιβλίο για τον τρόπο που μπορεί κάποιος να ξαναβρεί τον εαυτό του στα δύσκολα) με βοηθάει να ξεκινάω την ημέρα μου με χαμόγελο

Ολα ξεκινούν απο το χαμόγελο.. Διάβασα κάπου οτι πρέπει να γελάμε περίπου 30 λεπτά την ημέρα .Το χρειάζεται ο οργανισμός μας. Το σύστημά μας . Το Είναι  μας . 

Μερικές φορές πρέπει να χαρίζουμε κάποια λεπτά στον εαυτό μας. Τον παραμελούμε . Τον αφήνουμε να πέφτει και ξέρετε..χωρίς υπερβολές..όταν πέφτεις ψυχολογικά το σώμα μας αρχίζει και αναπτύσει λειτουργίες μή συμβατές που οδηγούν σε αρρώστιες που δέ θέλω κάν να κουβεντιάζω γιατί αυτό το καιρό τις ζώ στο σπίτι μου .

Δέν θα αφήσω τίποτα να μου σβήσει το χαμόγελο . Εχω βρεί τον δρόμο. Εχω βρεί τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν τον καλό μου εαυτό .Αυτό που έχουμε όλοι μέσα μας. Και σύντομα θα σας πώ τα κλειδιά αυτά. Λειτουργούν σε όλους .

Ξεκινήστε με ενα χαμόγελο. Δεν σας κοστίζει τίποτα. Μια καλή κουβέντα, μια θετική σκέψη , ενα ΓΕΙΑ σε κάποιον που έχετε ξεχάσει ..Μιλήστε..Επικοινωνήστε..Χαμογελάστε..

Τραγικό..κι όμως αληθινό
Που να το ήξερε ο Μίλτος Πασχαλίδης οτι θα ήξερε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ τον άνθρωπο που αυτοκόνησε! 

Τι απίστευτα παιχνίδια που παίζει η μοίρα..

-------------------------------------------------------------------------------------

Ο κύριος Δημήτρης Χ.
Στο σχολείο μας έμαθαν ότι, για τους εκλιπόντες, δε λες ποτέ «Ο κύριος» ή «Η κυρία», αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι στο σχολείο μάθαμε μόνο άχρηστα πράματα- άσε που σε λίγο δεν θα υπάρχουν καν σχολεία.
Τον κύριο Δημήτρη Χ. τον ήξερα από παιδί. Στην ίδια γειτονιά, στους Αμπελόκηπους, εγώ στην Αργολίδος, εκείνος στη Βελεστίνου.
Με την κόρη του ήμαστε συμμαθητές απ το Δημοτικό μέχρι τη Γ Λυκείου, φίλοι εγκάρδιοι, μεγαλώσαμε σαν αδέρφια, κολλητοί στη γειτονιά και στο σχολείο, παρέα στα πάρτι, σύντροφοι στις πορείες, μετά χαθήκαμε, εκτός από κάτι σποραδικά τηλέφωνα και καφέδες, αλλά πάντα με την επίγνωση ότι είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, σ ένα παρελθόν τόσο ακαθόριστα μακρινό που νομίζω ότι το έζησε άλλος.
Ο κύριος Δημήτρης Χ. είναι ο τελευταίος άνθρωπος που θα φανταζόμουν μ ένα όπλο στο χέρι.
Μειλίχιος, πράος, μ ένα αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη, λες και ήξερε κάτι που εμείς αγνοούσαμε, μας αγαπούσε και μας καμάρωνε- δεν το λέω γιατί έφυγε, το λέω γιατί είναι η αλήθεια.
Ένας κοντός, μικροκαμωμένος ανθρωπάκος, λιπόσαρκος, μ ένα ανεπαίσθητο ψεύδισμα που τον έκανε ακόμα πιο συμπαθή, βαθιά καλλιεργημένος, βαθιά πολιτικοποιημένος, βαθιά τρυφερός- δεν μπορεί, κάπου βαθιά θα χε κρυμμένα και τα κουσούρια του, αλλά εγώ δεν τα έβλεπα.
Με τον πατέρα μου ήταν συνάδελφοι, φαρμακοποιοί, είχαν πάντα έναν καλό λόγο ο ένας για τον άλλο- ο μπαμπάς μου δεν μπορεί να το χωνέψει.
Κανείς μας δεν μπορεί να το χωνέψει.
Ο κύριος Δημήτρης Χ. έγραψε στο τελευταίο του σημείωμα ότι «αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος θα ήμουν εγώ».
Ο κύριος Δημήτρης Χ. με καλάσνικοφ στο χέρι, είναι η απόλυτη ανορθογραφία.
Αν δεν είχε δώσει τέρμα στη ζωή του, στρέφοντας το όπλο στον εαυτό του στις 9 το πρωί στο Σύνταγμα, θα έλεγα ότι είναι μια απ τις πιο αστείες εικόνες που μπορώ να φανταστώ.
Κανείς δε γελάει.
Πως τα φέρνει η ζωή- αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ κακό χιούμορ…
Όταν έγραφα πριν δέκα μέρες για τα γερόντια που σαλτάρουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα επιβεβαιωνόμουν τόσο σύντομα- και μάλιστα από έναν «δικό μου» προσφιλή ηλικιωμένο.
Έχω να πω πολλά.
Δεν θα τα πω.
Μόνο ένα ερώτημα απευθύνω προς όλους εκείνους που, αφού πρώτα έστειλαν τους γονείς ,τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στο φόβο, στην εξαθλίωση και την απόγνωση, έχουν και το θράσος να δηλώνουν συγκλονισμένοι απ το συμβάν:
Ρε κουφάλες, ο καθρέφτης σας, έχει αρχίσει να σας φτύνει ή ακόμα το σκέφτεται;

Μίλτος Πασχαλίδης
5 Απρίλη 2012 

Ο τίτλος δέν  είναι δικός μου.Είναι απο άρθρο που δανείζομαι απο το e-tetradio.gr . 

Τί ήλιος υπέροχος..

Τί ζέστη ,τί συναίσθημα, τι φώς ελληνικόν ; 

Τί χαμόγελα να λάμπουν 

Τί μάτια να λαμπυρίζουν με αισιδοξία και χαρά ;

Ti όμορφο να έχεις ήλιο όμορφο..

Τί ωραίο να είσαι Έλληνας στην ηλιόλουστη πατρίδα σου..

Πάντα πίστευτα οτι τα Σαββατοκύριακα το ρολοί τρέχει πιο γρήγορα..Λές και βιάζεται να τελειώσει..λές και η ζωή είναι μόνο Δευτέρα-Παρασκευή..Λές και ζούμε για να φρικάρουμε με την καθημερινότητα ..

Ενα μικρό σωσίβιο στο άγχος μας..αυτό είναι. Ενα ξεφευγιό που παλιότερα ήταν όλο το weekend ενώ τώρα περιορίζεται  σε ενα καφέ άντε και σε μια σαββατιάτικη έξοδο..

Το καλοκαίρι όσο πλησιάζει ,τόσο τα σαββατοκύριακα θα ομορφαίνουν τη ζωή μας ..Η αναμονή της Παρασκευής και η οργάνωση απο νωρίς μιας μικρής εκδρομής ακόμα και στην μακρινή...γλυφάδα..λειτουργεί πολλές φορές σαν μια μίνι μικρή όαση .

Γιατί αν το καλοσκεφτείς..

Τα weekends είναι μια μικρή όαση..μέχρι να έρθει το καλοκαίρι όπου το συναίσθημα του σαββατοκύριακου να μεταφερθεί μαγικά και μέσα στην εργάσιμη ( εργάσιμη ? ) εβδομάδα..

Γιατί σε αυτή την Χώρα..ο ήλιος κάνει την διαφορά 

Είναι κοινό μυστικό . Οι φίλοι μου το ξέρουν. Ε! Ας το μάθουν κι άλλοι που διαβάζουν το blog mou . Στο κάτω -κάτω τις σκέψεις μου μοιράζομαι. 

Ένα πράγμα δέν αγαπώ : το πρωινό ξύπνημα.

Δέν αντέχω να ξυπνάω χαράματα. Το είχα το κουσούρι απο μικρό παιδί. Μή με ξυπνάς για κανένα λόγο (εκτός απο ένα )

Μή μου ανοίγεις τα παράθυρα. Μήν κάνεις θόρυβο. Μήν μιλάς. Κι αν μοιράζεσαι μαζί μου το κρεβάτι μου μήν καταλάβω οτι ξύπνησες πρίν απο μένα ( δύσκολος σύντροφος- το ξέρω)  - κι αν ξύπνησες μη με ξυπνήσεις (εκτός αν φιλάς ωραία..) 

Στο στρατό δε γκρίνιαζα για τίποτα. Κι ας έκανα 19 μήνες!! Αυτό το να ξυπνάμε απο τις 5.30 για ΚΑΝΕΝΑ σοβαρό λόγο δέν το κατάλαβα ποτέ!

Δουλειά? Ναί! μέσα! Αλλα βραδινή, απογευματινή, ότι θέλετε! ΜΕΣΑ!  Οχι πρωινή (εκτός απο μία ) 

Δέν είμαι γκρινιάρης άνρωπος. Αλλά το πρωινό δεν το αντέχω .Έτσι είμαι. Είμαι τόσο φρικαρισμένος με αυτό που το έχω και στο βιογραφικό που στέλνω! (ναί ,χωρίς ντροπή) 

Μόνο για έναν λόγο ξυπνήστε με : για να κάνω ραδιόφωνο! Αυτός είναι λόγος για να φτιάξει η μέρα μου! Κανένας άλλος . 

Το παρακάτω βιντεάκι με εκφράζει απόλυτα! Αφιερωμένο στους ..χουζούρηδες! 

Το ξέρεις..

Αν ξεκινήσεις να χαμογελάς απο την αρχή της ημέρας σου ,η μέρα σου θα πηγαίνει όλο και καλύτερα ..

Το ξέρεις..

Αν χαμογελάσεις απλά σε εκείνον που σε ενδιαφέρει θα καταλάβει αμέσως αν είσαι θετικός άνθρωπος η όχι ( και ξέρεις καλά πως κανένας δέν θέλει τους γκρινιάρηδες στη παρέα του )

Το ξέρεις..

Ότι αν κάτι πάει στραβά θα βρείς τον τρόπο να το αντιμετωπίσεις αν εσυ και οι φίλοι γύρω σου χαμογελούν 

Το ξέρεις..

Οτι η μέρα σου θα ξεκινήσει  καλύτερα αν στο ραδιόφωνο ακούς χαρούμενους ανθρώπους να αντιστέκονται στην μιζέρια που περνάμε 

Το ξέρεις ..

Οτι θα κοιμηθείς καλύτερα αν το βράδυ δείς το σήριαλ που θα σε κάνει να γελάσεις και να ξεφύγεις για λίγο ..

Το ξέρεις ..

οτι μια μέρα χωρίς χαμόγελο ,είναι μια μέρα χαμένη 
 

Το βαριέμαι είναι το ρήμα που ακούω περισσότερο..

Παλιά τα ρήματα  ήταν ονειρεύομαι, συναντιέμαι, σχεδιάζω , διασκεδάζω και πού και πού και το διαβάζω ..

Ακόμα και το ερωτεύομαι ακούγεται βαριεστημένα.. 
Βλέπετε,  πέρα απο τα όνειρα και τα χαμόγελα μας έκλεψαν και τα ρήματα..


Και αυτό που με εκνευρίζει είναι οτι το κλέψιμο το κάνουν με απάθεια και χειροκρότημα. 

Πρέπει να αλλάξουμε μέσα μας..Να βρούμε ρυθμό, ελπίδα , να ξαναβρούμε χαμόγελο ,αισιοδοξία , να μή  βαριόμαστε να πούμε ενα γειά ..Ποτέ στο παρελθόν ενα γειά δέν ήταν τόσο ..πολύτιμο όσο είναι τώρα 

Το έχουμε ανάγκη..Οτι έχει απομείνει είμαστε ΕΜΕΙΣ ..Το μέσα μας..Και να έχουμε ο ένας τον άλλον. Με τις μικρές και μεγάλες αδυναμίες του. 

Μη χανόμαστε..Μή βαριόμαστε ..Γιατί σε λίγο θα βαριόμαστε και να ..βαριόμαστε...Και τότε δεν μας βλέπω καθόλου καλά!